Column: leven met een verstandelijk beperkte dochter

donderdag 09 december 2021


Als moeder van Suzanne, een volwassen dochter met verstandelijke beperking, maakt Zazzy gewone dingen op een bijzondere manier mee. Ze deelt die in haar column, ‘Uit mijn leven gegrepen’. In deze eerste aflevering: lukt het om Suzannes rotsvaste geloof in Sinterklaas aan het wankelen te brengen?

 

Sinterklaas-schemergebied

 

Het is bijna Sinterklaas, wat te merken is aan de oplopende spanning in huis. Mijn oudste kind valt in de groep gelovigen. Als grote fan van het feest heb ik daar jaren van genoten, al is na ruim 15 jaar de lol er vanaf.

 

Sinterklaas

Het taxibusje rijdt voor. Wanneer ik de voordeur open, kijk ik in het lachende gezicht van Suzanne met een enorme mijter van karton op haar hoofd. Ik slik. Vrolijk zwaait ze de chauffeur gedag en rommeldebommelt naar binnen:  ‘Ik heb een mooie muts gemaakt.’ Haar drie jaar jongere broer kijkt misprijzend. ‘Nee hè, had je die buiten op?’

 

Ik probeer de sfeer te redden door te zeggen dat ze er voornamelijk mee in het schoolbusje heeft gezeten. Hij werpt tegen dat het abnormaal is dat ze hier op haar leeftijd mee op haar hoofd loopt. Hij heeft gelijk. Ik knipoog naar hem en loods Suzanne mee naar de keuken. ‘Vindt hij mijn muts niet mooi?’ vraagt ze. Ik stel haar gerust dat het een prachtige muts is om binnen in huis op te doen.

 

Met pakjesavond zitten we gezamenlijk in de woonkamer. Suzanne speelt onze Sinterklaas. Op deze manier lijkt het me mogelijk om haar rotsvaste geloof aan het wankelen te krijgen. Ik wenk haar en we lopen de trap op waar de cadeautjes klaarstaan. Met zijn tweetjes zetten we ze, net als ik voorgaande jaren alleen deed, beneden in de gang. Vanuit de kamer klinken Sinterklaasliedjes.

 

Suzanne belt aan bij de voordeur én bonst op de kamerdeur. Giechelend rennen we samen de trap op om de kruidnootjes naar beneden te gooien. De vooraf geïnstrueerde familie speelt het spelletje mee en slaakt enthousiaste kreten. Zij brengen alles naar de woonkamer.

 

De door mij opgetuigde Sinterklaas, gehuld in een rode fleecedeken met zelfgemaakte mijter op, schrijdt statig naar de deur en zwaait deze open. De enorme mijter zakt over haar hoofd. We proesten het uit en de verdwenen Sint lacht hard mee. De mijter blijft steken achter neus en oren bij haar pogingen hem goed te zetten.

 

Sindsdien vindt ze Sinterklaas een verklede man, die samen met zijn Pieten uit Spanje komt om hier zijn verjaardag te vieren. Het schemergebied, waarin ze gedurende een paar weken per jaar verkeert, heb ik geaccepteerd. We genieten samen van de intocht, liedjes, lekkernijen en cadeautjes.

 

Wil je andere ouders van een kind met beperking ontmoeten? Geef het door aan de mantelzorgcoach.

Deze website maakt gebruik van (noodzakelijke) analytische cookies.

Meer info Weigeren